Η παρουσία στίγματος σε σχέση με τη νόσο της μεσογειακής αναιμίας, διαφέρει σημαντικά. Στη δεύτερη, οι συνεχείς μεταγγίσεις είναι απαραίτητες και οι ανάγκες σε χορήγηση αίματος αυξημένες σε πιθανή κύηση. Στην περίπτωση δε αυτή πρέπει ο σύντροφος να είναι απολύτως υγιής, γιατί εάν και ο ίδιος έχει στίγμα η πιθανότητα το έμβρυο να πάσχει από μεσογειακή αναιμία είναι μεγάλη. Τότε απαιτείται προγεννητική διάγνωση της νόσου με βιοψία τροφοβλάστης στο 1ο τρίμηνο της κύησης και εάν το έμβρυο πάσχει τότε συστήνεται διακοπή της κύησης. Σε περίπτωση εξωσωματικής απαιτείται προεμφυτευτική διάγνωση της νόσου. Η περίοδος μπορεί να είναι σταθερή η ασταθής οπότε απαιτείται υπερηχογραφικός έλεγχος της ωοθυλακιορρηξίας από τον γυναικολόγο προκειμένου να καθοριστεί η γόνιμη περίοδος. Πολλές φορές τελικά απαιτείται να ρυθμιστεί ο κύκλος και να κατευθυνθούν οι γόνιμες ημέρες με φάρμακα όπως η κιτρική κλομιφαίνη. Σε περίπτωση ύπαρξης παραγόντων υπογονιμότητας μπορεί να απαιτηθεί και η χρήση μεθόδων υποβοηθούμενης αναπαραγωγής (σπερματέγχυση, IVF/ICSI), πάντα βεβαίως μετά από συζήτηση και συναπόφαση με τον γυναικολόγο. Σε κάθε περίπτωση η κύηση θεωρείται υψηλού κινδύνου και θα πρέπει να παρακολουθείται στενά και από αιματολόγο.
Ιούλ
17
