Η απόφαση για σπερματέγχυση πρέπει να λαμβάνεται μετά από συζήτηση με τον θεράποντα ιατρό που σας παρακολουθεί και να μην είναι απλά μια δική σας επιθυμία, καθώς ως μέθοδος έχει περιορισμούς. Βασική προϋπόθεση είναι οι σάλπιγγες να είναι βατές (σαλπιγγογραφία), η σύζυγος να παράγει ωοθυλάκια (ορμονικές εξετάσεις, υπερηχογράφημα) και το σπέρμα να είναι εντός των φυσιολογικών ορίων (σπερμοδιάγραμμα). Στην πράξη, η σύζυγος μετά την περίοδο παρακολουθείται από τον γυναικολόγο της, με διαδοχικά υπερηχογραφήματα για να καθορίζεται το μέγεθος του αναπτυσσόμενου ωοθυλακίου και να υπολογίζεται η πιθανή ημέρα της ωοθυλακιορρηξίας. Όταν το μέγεθος του ωοθυλακίου γίνει >18mm τότε χορηγείται υπό μορφή ένεσης μια ορμόνη ώστε το ωάριο να απελευθερωθεί μετά από 36ώρες. Το πρωί της ημέρα της σπερματέγχυσης ο σύζυγος δίνει δείγμα σπέρματος (αποχή για 3ημέρες), το οποίο επεξεργαζόμαστε στο εργαστήριο (συμπύκνωση, ενδυνάμωση) και μετά 2-3ώρες γίνεται η έγχυση στην ενδομήτρια κοιλότητα. Δηλαδή παρακάμπτουμε τον κόλπο και τον τράχηλο , ενδυναμώνουμε το σπέρμα και αυξάνουμε την πιθανότητα να συναντήσει και να γονιμοποιήσει το ωάριο. Την επόμενη ημέρα ακολουθεί νέος υπερηχογραφικός έλεγχος. Εάν το ωάριο δεν έχει απελευθερωθεί ακολουθεί και νέα σπερματέγχυση. Τα ποσοστά επιτυχίας είναι λίγο καλύτερα σε σχέση με εκείνα μιας σύλληψης με φυσικό τρόπο και εξαρτώνται από την ηλικία και την ποιότητα του ωαρίου και των σπερματοζωαρίων.
Ιούλ
17
