Αγαπητή φίλη, η ενδομητρίωση δυστυχώς είναι μια πάθηση με την οποία πρέπει να μάθετε να συμβιώνετε καθώς και χειρουργείο να κάνετε, η νόσος συνήθως υποτροπιάζει. Γνωρίζουμε οτι στην ενδομητρίωση κυριαρχεί μια κατάσταση χρόνιας φλεγμονής των γεννητικών οργάνων που επηρεάζει αρνητικά την ποιότητα των ωαρίων , την υποδεκτικότητα του ενδομητρίου την κινητικότητα των σαλπίγγων αλλά και τη δυνατότητα εμφύτευσης των εμβρύων. Για το λόγο αυτό προκαλεί μια σχετική υπογονιμότητα. Με απλά λόγια η αντιμετώπιση της νόσου ακολουθεί δύο οδούς: Εάν στόχος μας είναι η ανακούφιση απο τα συμπτώματα της νόσου τότε δίνουμε αντισυλληπτικά και χειρουργούμε εάν η νόσος είναι προχωρημένη (στάδιο ΙΙΙ, ΙV). Εάν στόχος μας είναι η απόκτηση παιδιών τότε κατευθυνόμαστε στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή (παρακολούθηση ωοθυλακιορρηξίας και σπερματέγχυνση ή καλύτερα εξωσωματική γονιμοποίηση μετά διέγερση των ωοθηκών). Σε αυτές τις περιπτώσεις, χειρουργείο προηγείται εάν υπάρχουν ενδομητριωσικές κύστεις μεγαλύτερες των 4 εκ. ή σε προχωρημένο στάδιο της νόσου (ΙΙΙ, ΙV). Μετά το χειρουργείο συνήθως προκαλούμε ιατρογενώς φαρμακευτική εμμηνόπαυση για 3-6 μήνες και στη συνέχεια προχωρούμε σε εξωσωματική. Ελπίζω να σας έδωσα ένα γενικό περίγραμμα κινήσεων. Πάντα, όμως κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή και πρέπει να αντιμετωπίζεται εξατομικευμένα. Σας ευχαριστώ για την ερώτηση.
